Gastblog

Trillend hondje, wilde kat en verse vis

Een bijdrage van Anita Snippe, woonachtig op Kythira

Eerst haal ik onze buurvrouw Panajiota van 84 op, want daar begint het allemaal mee. Ze loopt niet meer zo soepel en de instap van onze auto is inmiddels een hoge horde voor haar geworden. Het wordt nog ingewikkelder met in haar ene hand een wandelstok, haar handtas en op de andere arm een bang trillend hondje. Snel neem ik het hondje van haar over en help haar met mijn andere hand zodat ze stabiel in kan stappen. Als laatste zet ik het nog steeds trillende hondje op haar schoot. Haar hondje Kanelitsa heeft vandaag de jaarlijkse controle van de dierenarts.

Daar gaan we van ons dorp Pitsinades naar Livadi. Aangekomen bij de dierenarts gaat het uitstappen omgekeerd net zo ingewikkeld op z’n minst. Eerst Kanelitsa, dan de handtas, de wandelstok en daarna de buurvrouw. We schuifelen bij de dierenarts naar binnen waar een snoezig katje van vier weken oud ons enthousiast ontvangt. Katherine de dierenarts is in de afronding van een operatie.

Na tien minuten zijn we al weer klaar. Ondertussen heb ik dat ieniemiene-katje nog altijd in mijn armen. Het is zo klein dat het precies op een hand past. Ik ben op slag verliefd. ‘Het zoekt nog een thuis’, zegt Katherine. Oei. Mijn hart schreeuwt ja. Mijn verstand bromt nee.

Een ‘aloni’ een originele dorsvloer, nu onderdeel van een tuin in Pitsinades.
Pitsinades is autovrij.

Wildebras

Katherine vraagt of we nog plek hebben in de auto voor een andere kat. Een maand geleden is het beestje aangereden. Het had een gebroken kaak en een pootje dat op diverse plekken was gebroken. Gelukkig gaat het nu goed met hem. Hij blijkt uit ons dorp Pitsinades te komen, vandaar haar vraag. Ik kan me nu herinneren dat buurvrouw Kloida mij op een gegeven moment belde voor het telefoonnummer van de dierenarts. Dat was zeker een maand geleden. Al die tijd is deze kat dus bij de dierenarts geweest? Ze haalt de kat en ik herken de grote zwart-witte kater met amberkleurige ogen onmiddellijk. Die liep ook wel eens bij ons rond te spoken en onze eigen kattenmeisjes op stang te jagen.

Vorig jaar reed een vriend van ons vanwege dit plotseling overstekende beestje pardoes tegen een muurtje aan. Hij ontweek deze wildebras en raakte onze muur! Helaas is deze keer de kat wel vol geraakt. Katherine heeft hem tijdens de operatie meteen van zijn mannelijkheid afgeholpen. Volgens haar wordt hij nu een stuk rustiger. Zijn rechterpoot hangt er nog wat bij maar die is pas een dag uit het verband.

Van wie is de kat dan? De buurvrouw zegt dat deze straatkat uit Pitsinades komt. Mogelijk hoort deze bij de dorpskatten die door iedereen gevoed worden. Ik overleg met de dierenarts en beloof de kat naar Kloida te brengen. De kat gaat in een kooitje. Eerst de brommende kat achterin de auto. Dan de buuf er weer in. Hoppa! Met handtas, wandelstok en dan het nog altijd trillende hondje weer op haar schoot.

Het klooster Osios Theodoros op de jaarlijkse feestdag 12 mei in Pitsinades.

Daar zit een luchtje aan

Een bruiloft in het kerkje Agios Athanasios.

We rijden de visboer achterna. In dit geval de visboerin! Het is Maro, de voormalige restauranthoudster in Aroniadika. Ze stopt op een parkeerplaats. Wij ook want de buurvrouw wil verse vis! Ik stop, stap uit en laat de buurvrouw maar even op haar plekje zitten. Vanuit de auto kan ze prima haar bestelling naar Maro roepen. Een zakje verse vis voor zes euro krijg ik in mijn handen gedrukt. ‘Anita, zal ik er nog een extra zakje omheen doen?’ Maro kijkt me lachend aan. ‘Se parakalo!’ De vis leg ik tussen de voeten van de buurvrouw die meteen begint te protesteren. Daar trek ik me niets van aan want inmiddels ruikt de auto al verdacht veel naar kat. Dat beest heeft toch niet… Het ruikt trouwens ook naar hond. Daar kan een visluchtje ook nog wel bij. Nog tien minuten dan zijn we thuis.

Eerst naar Kloida. Het is bijna twaalf uur in de ochtend maar zo te zien slaapt ze nog. Ze werkt vooral ’s nachts dus dat is begrijpelijk. Ik bevrijd de kat die er meteen als een speer vandoor gaat. En dat met z’n lamme pootje. Op hoop van zegen dat alle tijd en moeite van de dierenarts en de buurtjes niet voor niets zijn geweest.

Even later bevrijd ik de buurvrouw van de riekende vis aan haar voeten en het hondje op haar schoot zodat ze zelf de auto weer uit kan. Ze belooft me om Kloida te bellen en te vertellen van de opgelapte zwart-witte kater die weer op z’n pootjes terecht is gekomen. In Pitsinades. De autodeuren laat ik maar even een tijdje openstaan…

 

Buurvrouw Panajiota werd uiteindelijk 88 jaar en overleed helaas in 2024. Verhalen als deze houden de herinnering aan haar in leven. Kijk op blog-eengriekseiland.nl .

Anita Snippe

In 2004 bezocht Anita Kythira voor het eerst, samen met partner Albert. Na een tweede bezoek waren ze volledig verkocht. Vier jaar later werd de stap gezet en vestigden zij zich permanent op het kleine eiland, onderaan de meest oostelijke vinger van de Peloponnesos. Xenonas Fos ke Choros staat letterlijk voor licht en ruimte waar zij inmiddels bijna 15 jaar vier prachtige gastenverblijven verhuren. Anita geeft in haar blogs een kijkje in hun Griekse leven.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *